(Voordat ik begin … Ja, ik ken hem. En, ja hij kent mij. Over wie ik het heb? Jan Peter Balkenende. Dit is namelijk de meest gestelde vraag als ik zeg dat ik bij het CDA werk.)

Na mijn VWO op het Farel heb ik Nederlands – specialisatie Moderne Nederlandse Letterkunde –  gestudeerd in Utrecht. En zoals dat zo vaak gaat via via kwam ik bij het CDA terecht. Het “via via” was een kennis via het CDJA die ik toevallig ook weleens tegen kwam op de universiteit. Het tijdelijke baantje als redacteur werd uiteindelijk een baan van inmiddels al zes jaar. Wat ooit begon als leuke buitenschoolse activiteit bij de schoolkrant is uiteindelijk m’n werk geworden: ik verdien mijn geld grotendeels met schrijven of werk dat daaraan verwant is. Ik ben namelijk eindredacteur bij de grootste politieke partij van Nederland.
 
Mensen vragen heel vaak – nadat ze gevraagd hebben of ik hem ken – wat ik dan doe bij het CDA. Schrijven dus. Voor de website, voor (verkiezings)folders, voor diverse boekjes, af en toe een toespraak en voor het ledenblad. Omdat ik ook een opleiding tot senior communicatieadviseur heb gevolgd, houdt ik me ook bezig met adviezen op het gebied van teksten en de media waarin ze gebruikt worden.

Zes jaar bij het CDA betekent dus dat ik inmiddels alle verkiezingen een keer heb meegemaakt. De Europese verkiezingen zelfs al twee keer. En de komende gemeenteraadsverkiezingen worden ook mijn tweede als werknemer. Verkiezingstijd op het partijbureau betekenen drukke tijden. Die tijden duren langer dan de paar weken voor de verkiezingen. In het najaar heb ik bijvoorbeeld de teksten voor de verkiezingsfolder geschreven. Nog eerder, in het voorjaar, waren we bezig met de ontwikkeling van allerlei handboeken en was er de Lokaal Appel Tour waar ik met een aantal collega’s bij toerbeurt een workshop campagne gaf. 

Maar het bijzonderst is toch wel de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen: er zijn ineens twee keer zoveel mensen op het partijbureau, de dagen zijn lang, we eten elke avond met een groep op kantoor en de enige vrije dag is zondag. Als je ’s avonds op de bank ploft en de televisie aanzet, gaat het ook daar over je werk. En de uitslagenavond voelt toch een klein beetje als een collectief beoordelingsgesprek. Over drie weken is het weer zover …
Binnenkort: een week op het partijbureau.