De afgelopen maand sprongen er voor mij twee zaken uit in de gemeentepolitiek. Eind oktober is een raadsdelegatie op bezoek geweest bij het ministerie van Infrastructuur en milieu. Het is de eerste keer dat er gezamenlijk (oppositie, coalitie, college) een reis is ondernomen om in politiek Den Haag aan de alarmbel te trekken. De aanleiding voor het bezoek is de milieuoverlast in de Ridderkerk-West. Het doel was, het ministerie te overtuigen van de noodzaak om schermen te plaatsen tegen geluid, stikstof en fijnstof.

De reis met trein en tram voelde als een spannend schoolreisje onder leiding van meester Arie (wethouder Den Ouden) en juf Annemiek (milieuambtenaar Govaert), en dat bedoel ik zeker positief. De hoge ambtenaar van het ministerie, mevrouw Blom, had het gesprek goed voorbereid. Zij verblijdde ons met de mededeling, dat de gewenste schermen uiterlijk in 2014 worden geplaatst. Een resultaat waar we in Ridderkerk blij mee kunnen zijn. Dank aan de werkgroep Lucht en Geluid voor het deskundig onder de aandacht houden van dit milieuprobleem.

De tweede belangrijke gebeurtenis was de behandeling van de begroting voor 2012 in de gemeenteraad. In mijn bijdrage aan het debat, heb ik geprobeerd om de visie van het CDA te verwoorden. Dat is geen gemakkelijke opgave voor een partij die met enige regelmaat het nieuws haalt door interne verdeeldheid. Wat mij persoonlijk betreft, zou het CDA niet altijd op voorhand bestuurlijk moeten denken, maar juist durven zoeken naar de gewone menselijke maat. En dan denk ik aan: ons huis, de buurt, de school, ons verdriet, onze vreugde.

Maar ook aandacht voor vragen als: wie ben ik, waar hoor ik bij en van welke gemeenschap kan en wil ik deel uitmaken? Het zijn niet altijd de kosten die de toon moeten zetten, maar de vraag wat van waarde is. We kunnen alleen een gezonde samenleving vormen, als we ervan uitgaan dat alle mensen de moeite waard zijn. Deelname aan onze maatschappij is niet vrijblijvend. Samenleven vraagt om betrokkenheid van iedereen. Onverschilligheid is geen optie.

Ik voel mij verbonden met het christendemocratische gedachtegoed. Ik wil daarom eindigen met een citaat van Erik Borgman, hoogleraar theologie aan de universiteit van Tilburg. Hij verwoordt wat mij inspireert. "De vraag die binnen de christelijke gemeenschap relevant is, is niet waar we voor staan, maar waar we staan. Het belangrijkste signaal dat we nu moeten afgeven, is laten zien dat mensen niet aan zichzelf zijn overgeleverd, al hebben ze wel vaak dat gevoel. Daar heeft de Bijbelse traditie iets over te zeggen. We moeten laten zien, dat God er altijd is en altijd is geweest.

Ik vraag het mij wel eens af: Wat zou er gebeuren als wij allen weer zouden gaan geloven en ernaar zouden gaan handelen? Als we weer zouden gaan geloven dat de God van hemel en aarde, de God is van verbondenheid en gemeenschap. We zouden minder angstig zijn, minder bezorgd, minder denken dat het grote gevaar voor de deur staat. We zouden de toekomst niet vooral zien als een bedreiging en in plaats daarvan elkaar aansporen goede moed te houden als het even niet vanzelf gaat."

Peter Meij
Fractievoorzitter CDA
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.