Minister Marja van Bijsterveldt (CDA) raakte een gevoelige snaar met haar brief aan de Tweede Kamer over werkende ouders, die meer tijd zouden moeten besteden aan hun schoolgaande kinderen. Zij wil, dat álle ouders en álle scholen de handen ineen slaan in het belang van de ontwikkeling van de kinderen Ze heeft absoluut een punt met het benadrukken van het belang van een goede verhouding tussen ouders en school. Grote betrokkenheid van ouders verbetert de schoolprestaties van kinderen.

De belangen van ouders en scholen lijken soms tegengesteld. Ouders die niet op school te krijgen zijn of juist op hoge toon de belangen van hun kind verdedigen en de scholen, die in een dwangbuis van de inspectie zitten om goede prestaties te leveren. We moeten oppassen voor een wij-zij cultuur. Kinderen hebben een omgeving nodig, waarin de verschillende opvoeders goed met elkaar omgaan. Ouders moeten zich gehoord voelen en de school mag geen onneembare vesting worden.

Een dieptepunt was het opsluiten van een conrector in een politiecel in Nieuwegein, omdat een leerling met dwang uit de klas was gezet. Ik kreeg als kind op de lagere school in Zeist regelmatig een pak slaag van de meester. Als ik brutaal was, riep hij me voor de klas, pakte de aanwijsstok, trok aan mijn haar mijn hoofd omlaag en mepte vervolgens hard met de stok op mijn achterste. Daarna kon ik minutenlang nauwelijks zitten van de pijn. Ook op het internaat kreeg ik van de zusters klappen met de vlakke hand in mijn gezicht. Ik weet niet meer wat ik uitgespookt had, maar heel erg kon het toch niet geweest zijn. Zelfs in mijn militaire dienstijd kreeg ik van de rij-instructeur tikken met een lat op mijn knokkels als ik verkeerd tussengas gaf. Naar die tijd moeten we niet meer terug, maar we zijn nu doorgeslagen naar de andere kant.

Ouders hebben het moeilijk. Ze moeten hard werken, stellen hoge eisen aan zichzelf, aan hun kinderen en zijn onzeker of ze het goed doen. Bovendien zijn ouders de laatste jaren gevoeliger geworden voor het welzijn van hun kinderen. Veel meer dan vroeger trachten ouders zich in hun kinderen in te leven, hen te begrijpen en in te spelen op hun verlangens.

Wat valt er aan te doen? Van ouders mag verlangd worden, dat ze respect opbrengen voor de docenten en niet meteen verhaal komen halen als ze beslissingen nemen die hen niet bevallen. Maar scholen moeten meer investeren in onderling vertrouwen. Volgens hoogleraar pedagogiek Micha de Winter, zou de schoolleiding met iedere ouder die een kind aanmeldt op school, een uur moeten praten. Een uitgebreid intakegesprek. En ouders vinden het fantastisch als de mentor belt en zegt: het gaat zo goed met uw zoon of dochter.

In de afgelopen 25 jaar is er veel veranderd in de gezagsverhoudingen. Vroeger waren leraren gewichtige personen. Dat gezag is afgekalfd. Maar daarmee zijn we ook iets kwijtgeraakt waar ouders en leerlingen juist behoefte aan hebben: aan iemand met overzicht en overwicht. Ouders willen houvast en koesteren hoop. Houvast aan de deskundigheid van de docent en hoop dat hun inspanningen zin hebben en tot een beter leven leiden van hun kinderen. Het is tenslotte hun kostbaarste bezit. Ik wens u een optimistisch en saamhorig 2012.

Peter Meij
Fractievoorzitter CDA
www.cdaridderkerk.nl